Από το διάγγελμα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον ελληνικό λαό όταν προχώρησε σε μονομερή διαγραφή χρέους το 1932: «Το κράτος όταν χρεωκοπεί, δεν είναι υποχρεωτικό να χρεωκοπήσει και ο λαός ή η χώρα. Η Ελλάδα και οποιοσδήποτε λαός που προχωρεί σε χρεωκοπία, δεν είναι υποχρεωτικό ούτε να πεινάσει, ούτε να οδηγηθεί σε αδιέξοδο, ούτε να απειληθεί από τους γείτονες της».

Ξενοφών Ζολώτας (1934): «Η μόνη περίπτωση που μια αθέτηση πληρωμών (προς τους δανειστές) οδηγεί και τον λαό στην πείνα συμβαίνει μόνο μετά από πολιτική επιλογή».

Τα καινούργια δάνεια χρησιμοποιούνται μόνο για να πληρώνουν πανωτόκια. Αν αυτός δεν είναι αρκετός λόγος να χαρακτηριστεί το χρέος, επαχθές, απεχθές και άρα οφείλουμε να το διαγράψουμε τότε τι είναι?

Από τη στιγμή που οι δανειστές αναγνωρίζουν αδυναμία πληρωμής του χρέους και διάθεση να «κουρέψουν» το χρέος (άσχετα με το πώς το κάνουν), γιατί ένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα μονομερώς να πει «εφόσον δεν μπορώ να πληρώσω και μου το αναγνωρίζετε, εγώ κόβω μόνος μου το χρέος»

Υπάρχει μια ρήτρα στο διεθνές δίκαιο που λέγεται state of necessity, δηλαδή κατάσταση ανάγκης. Έτσι το κράτος μπορεί να πει: «Είμαι λόγω έκτακτης ανάγκης σε αδυναμία πληρωμής» και να σταματήσει να πληρώνει. Ναι, το κράτος από κει και μετά θα ήταν εκτός αγορών (διευκρίνιση: αγορών κεφαλαίων και όχι αγορών εμπορευμάτων), αλλά το κράτος θα διατηρούσε την κυριαρχία του και τα ομόλογα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται στο ελληνικό δίκαιο.

Αν διαγράψουμε το χρέος θα μας αποκλείσουν από τις αγορές κεφαλαίου – έτσι κι αλλιώς είμαστε ήδη αποκλεισμένοι από τις αγορές κεφαλαίου. Όμως αυτό δεν μας ενδιαφέρει καθόλου γιατί εφόσον θα έχουμε διαγράψει το χρέος, δεν θα έχουμε καμία ανάγκη να δανειστούμε πλέον, γιατί το ελληνικό κράτος φορολογεί τόσο τους πολίτες του και έχει τόσα έσοδα που είναι αρκετά για να μπορεί να καλύψει τα βασικά του έξοδα (και μέσα σ’ αυτά και οι μισθοί και οι συντάξεις).

Και εφόσον κανένα κράτος δεν τέθηκε ποτέ εκτός αγορών εμπορευμάτων μετά από μονομερή διαγραφή χρέους, μπορούμε άνετα να κλείσουμε διακρατικές συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων (μου δίνεις πετρέλαιο, σου δίνω λάδι) αν έχουμε έλλειψη ρευστότητας (διακρατικές συμφωνίες δεν μπορούμε να κάνουμε τώρα επειδή μας το απαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση).

Ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης αναγνωρίζει ότι η μονομερής διαγραφή των χρεών είναι νόμιμη (σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) επιλογή!

Το «δόγμα Calvo» – H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), ή μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της – οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας! – τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης»  για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης. Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962. Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος.

Στο «δόγμα Calvo» και στην  συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με  την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και  η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα.  Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια.

http://seisaxthia.blogspot.com

Απόφαση ΟΗΕ Απριλίου 2010: «Όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου η πληρωμή του δημόσιου χρέους σε αναγκάζει να υπονομεύσεις ή να κτυπήσεις βασικά ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα του λαού σου, οφείλεις να απορρίψεις το χρέος».

Αν η Ελλάς κάνει μονομερή διαγραφή του χρέους της και σταματήσει να πληρώνει, τότε καταρρέει όλο το σύστημα!!! (Αν αυτό δεν είναι ένα πανίσχυρο διαπραγματευτικό χαρτί τότε τί είναι???)

Advertisements