Βασική προϋπόθεση για να γίνει μετάβαση σε εθνικό νόμισμα είναι να έχει γίνει διαγραφή του χρέους. Αν γίνει μετάβαση χωρίς να έχει γίνει διαγραφή του χρέους απλά επιδεινώνεται η όλη κατάσταση.

Το δεύτερο βασικό ζήτημα είναι ότι η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα δεν είναι από μόνη της λύση, είναι απλά αφετηρία για να βρεθεί η λύση. Το εθνικό νόμισμα είναι απλά ένα εργαλείο, ένα σημαντικό όμως εργαλείο που επιτρέπει να πάρει ο λαός την οικονομία στα χέρια του και να βάλει μπρος πραγματική παραγωγική πολιτική.

Η πρώτη φορά που τέθηκε το ζήτημα αν μια οικονομία μπορεί να επιβιώσει χωρίς εθνικό νόμισμα (κρατικό νόμισμα, δηλαδή το κράτος να εκδίδει το νόμισμα και όχι ιδιωτικές εταιρείες) ήταν το 1790 όταν ο πατριάρχης του οίκου Ρότσιλντ στις ΗΠΑ έλεγε «δώστε μου το δικαίωμα να κόψω νόμισμα και σας χαρίζω το δικαίωμα να φτιάχνετε νόμους». Με το ευρώ δώσαμε ακριβώς αυτό το δικαίωμα στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες να κόβουν νόμισμα από αέρα μόνες τους.

Η οικονομική επιστήμη έχει ελάχιστα θέσφατα. Ένα από αυτά είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να αναταχτεί μια οικονομία αν δεν έχει τα κατάλληλα εργαλεία, δηλαδή τα εργαλεία μακροοικονομικής πολιτικής και το πρώτο και κυριότερο από αυτά είναι το κρατικό νόμισμα.

Αν γίνει διαγραφή χρέους χωρίς επαναφορά σε εθνικό νόμισμα το πρώτο πράγμα που θα κάνουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν τη δυνατότητα να τυπώνουν χρήμα είναι να κλείσουν στην Ελλάδα την ρευστότητα – γιατί αυτοί το φτιάχνουν, αυτοί το παρέχουν, αυτοί έχουν και δικαίωμα να το κόψουν άμα θέλουν. Άρα αναγκαστικά μετά τη διαγραφή χρέους πρέπει να γίνει επαναφορά σε εθνικό νόμισμα.

Το εθνικό νόμισμα δεν είναι απαραίτητο ότι θα υποτιμηθεί. Τρεις παράγοντες επιδρούν στην αξία του νομίσματος: το δημοσιονομικό έλλειμμα, το εξωτερικό έλλειμμα και η δυναμική της ελληνικής οικονομίας. Αν λοιπόν με έναν περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος δημιουρηθεί μια δυναμική στην ελληνική οικονομία με διακρατικές συμφωνίες, κρατικές επιχορηγήσεις σε ελληνικές επιχειρήσεις έως και στο 100% και πραγματική παραγωγική πολιτική το εθνικό νόμισμα θα αυξάνει την αξία του στο πέρασμα του χρόνου.

Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι το νέο πολιτικό σύστημα (που θα πηγάζει από το λαό και θα προχωρήσει σε διαγραφή χρέους και μετάβαση σε εθνικο νόμισμα) να εθνικοποίησει την Τράπεζα της Ελλάδος (η οποία είναι ιδιωτική) και των οκτώ μεγαλύτερων τραπεζών, έτσι ώστε να πάρει το κράτος στα χέρια του την κίνηση κεφαλαίων και να διασφαλίσει τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών. Γιατί τότε θα πει την αλήθεια στον ελληνικό λαο: «Σας φάγανε τα λεφτά. Οι ελληνικές καταθέσεις που υποτίθεται υπήρχαν στις ελληνικές τράπεζες πλέον δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό μεταβαίνουμε σε εθνικό νόμισμα για να εγγυηθούμε την αποκατάσταση των καταθέσεων σας και την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας. Γι’ αυτό παίρνουμε τις τράπεζες στα χέρια μας και επειδή θα ακολουθήσουμε πολιτικής ανάπτυξης και όχι πολιτική υποτίμησης, εγγυόμαστε ότι θα πάρετε τα λεφτά σας στο ακέραιο».

Για τον έλεγχο του εμπορικού ελλείμματος απαιτούνται τρεις πολιτικές:

  1. Ανάλογα με την διάρθρωση του εμπορικού ελλείμματος, περιορισμός των εισαγωγών εκείνων που δεν είναι απαραίτητες (για παράδειγμα δεν θα εισάγονται λεμόνια όταν έχουμε περίσσεια λεμονιών τα οποία σαπίζουν και πετιούνται).
  2. Σπάσιμο μονοπωλείων που ελέγουν το εσωτερικό εμπόριο πουλώντας σε ψηλές τιμές, όπως είναι τα διϋλιστήρια τα οποία στην τιμή διύλισης ενσωματώνουν τιμή πετρελαίου κατά 20% ακριβότερη από το χρηματιστήριο. Αν λοιπόν εθνικοποιηθούν τα διϋλιστήρια αυτόματα θα πέσει 20% η τιμή της εισαγωγής της βενζίνης.
  3. Διακρατικές συμφωνίες, δηλαδή ανοίγουμε αλληλόχρεους λογαριασμούς όπου παίρνουμε καύσιμο από μια χώρα και τους δίνουμε (αν δεν έχουμε άμεσα, όταν στο άμεσο μέλλον έχουμε ότι προϊόν έχουμε. Και η χώρα έχει πολλά προϊόντα για να μπορέσει να πετύχει διακρατικές συμφωνίες. Πρώτο και κυριότερο είναι ο ορυκτός πλούτος. Όχι οι γενικές και αόριστες εικασίες, αλλά ο πιστοποιημένος από το ΙΓΜΕ – και είναι πραγματικά τεράστιος ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδος.

Σε αντίθεση με όλους τους καταστροφολόγους για το εθνικό νόμισμα, η ομάδα αυτών που υποστηρίζουν ότι το εθνικό νόμισμα είναι η σωτηρία, έχει παράγει μελέτες στο παρελθόν. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα απεγκλωβισμού από σκληρό νόμισμα. Η πρώτη φορά ήταν μετά τη χρεωκοπεία του 1893 από το χρυσό φράγκο επειδή ήμασταν στην Λατινική Ένωση. Η δεύτερη φορά ήταν μετά τη χρεωκοπεία του 1932 από τη χρυσή λίρα στερλίνα. Και η τρίτη φορά ήταν μετά την απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή.

Κατά το χρονικό λοιπόν αυτο διάστημα μετά την κατοχή εκπονήθηκαν μελέτες από οικονομολόγους οι οποίοι ήταν διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης και αντίληψης, όλες όμως συμφωνούσαν στην ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με εθνικό νόμισμα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 6 μηνών, αρκεί το κράτος να επένδυε (όπως έλεγε ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος) στην ζωντανή εργασία και έτσι να γίνει αυτό που προγραμμάτιζε η επιστημονική διανόηση επί Μπάτση. Το βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση (Η βαρειά βιομηχανία της Ελλάδος) δεν ήταν αποκύημα της επιστημονικής διανόησης μόνο του ιδίου του Μπάτση, αλλά ήταν αποτέλεσμα της δουλειάς που έκανε ένα μεγάλο κίνημα της επιστημονικής διανόησης τότε στην Ελλάδα που λεγότανε «Επιστήμη Ανασυγκρότηση» (ΕΠΑΝ) και που είχε στόχο την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας στην κατεστραμμένη Ελλάδα του πολέμου.

Ανάκτηση της οικονομίας χωρίς εθνικό νόμισμα δεν μπορεί να γίνει. Η μάχη απέναντι στο εθνικό νόμισμα δεν είναι οικονομική. Απλά προσπαθούνε να σε πείσουνε ότι σαν χώρα, σαν λαός είσαι ανίκανος με ίδιες δυνάμεις να σηκωθείς όρθιος και να περπατήσεις. Θέλεις οπωσδήποτε πατερίτσες, νταβατζήδες και προστάτες για να προχωρήσεις. Εκεί παίζεται το παιχνίδι.

Αν η έκδοση χρήματος πάει σε επενδύσεις παραγωγικές που αυξάνουν την απασχόληση και τα εισοδήματα, τότε αυτό το χρήμα δεν είναι πληθωριστικό. Έχει αντίκρυσμα και χρήμα που έχει αντίκρυσμα δεν είναι πληθωριστικό. Πληθωριστικό είναι το χρήμα που καλύπτει μάυρες τρύπες.

Η οικονομική θεωρία λέει ότι ο βασικος στόχος δεν είναι η υποτιμητική τάση του νομίσματος, αλλά η σταθεροποίηση. Και η σταθεροποίηση γίνεται με συγκεκριμένες ενέργειες παραγωγικής πολιτικής. Δεν πας σε εθνικό νόμισμα για να τα αφήσεις όλα ίδια. Πας για να μπορέσεις να τα αλλάξεις (γιατί αλλιώς δεν μπορείς). Όπως ακριβώς το έχει πετύχει η Νορβηγία με το δικό της εθνικό νόμισμα, η οποία δεν έχει καν οικονομική κρίση. Γιατί; Γιατί έχει ένα ισχυρά παρεμβατικό κράτος που υποστηρίζει τα συμφέροντα των πολιτών της. Η Νορβηγία έχει 780.000 δημοσίους υπαλλήλους (με πληθυσμό 5 εκατομμυρίων), δηλαδή όσους δημοσίους υπαλλήλους έχει και η Ελλάδα (η οποία έχει πληθυσμό 10 εκατομμυρίων) – με μια διαφορά όμως, στους δημοσίους υπαλλήλους της Ελλάδος μετριούνται και οι ιερείς και το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων (που στην Νορβηγία δεν υπάρχουν). Ο Νορβηγός πολίτης είναι ο πιο ελαφρά φορολογούμενος πολίτης γιατί το κράτος παράγει εισόδημα και έτσι δεν χρειάζεται να φορολογεί τους πολίτες του.

Γιατί στην Ελλάδα δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο; Βεβαίως δεν έχουμε τα πετρέλαια της Νορβηγίας, αλλά έχουμε πετρώματα και ορυκτό πλούτο ισάξιας ίσως και μεγαλύτερης αξίας με τα πετρέλαια της Νορβηγίας, όπως και αγροτικά προϊόντα τα οποία στην παγκόσμα αγορά πωλούνται σαν χρυσάφι.

Η οικονομική θεωρία από την εποχή του Άνταμ Σμιθ, ο οποίος είναι ένας από τους πατέρες των οικονομικών και του φιλελευθερισμού, λέει ότι το εθνικό νόμισμα είναι στην ουσία η επινόηση των αδύναμων εθνικών οικονομιών για να ανακτήσουν τον έλεγχο της οικονομίας έναντι των ισχυρών οικονομιών.

Το εθνικό νόμισμα είναι η μόνη μας ελπίδα. Ο πολύ παραστατικός Ανδρέας Αθηναίος (καθηγητής οικονομικών, περιφερειακής ανάπτυξης και γεωπολιτικής σε αμερικανικά πανεπιστήμια, βραβευμένος με το αριστείο διδασκαλείας Λίντμπαχ και πρώην νομάρχης Ρεθύμνου και Θεσπρωτίας) λέει τα πράματα με τ’ όνομα τους, τόσο απλά ακόμα και για τους πιο κακόπιστους!!!

Το τύπωμα χρήματος δεν είναι πάντα πληθωριστικό.

Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία ποιο πολιτικό σύστημα θα κάνει την επαναφορά σε εθνικό νόμισμα, η συμμορία του ευρώ που έχει στόχο να λεηλατήσει τον λαό και τη γη της Ελλάδος ή ένα πολιτικό σύστημα βγαλμένο μέσα από το λαό για να υποστηρίξει τα συμφέροντα του λαού.

Παραγωγική πολιτική με τον πλούσιο ορυκτό πλούτο της Ελλάδος

Advertisements