Ιανουαρίου 2012


Στην Ισλανδία τα τελευταία 2 χρόνια έγινε μια πραγματικά ειρηνική επανάσταση. Η σύντομη ιστορία της επανάστασης αυτής:

  • Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης.
  • Άρνηση πληρωμής του χρέους που δημιούργησαν Μ. Βρεττανία και Ολλανδία λόγω κακής οικονομικής πολιτικής
  • Εθνικοποίηση μεγαλυτέρων τραπεζών
  • Δημοψήφισμα για κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις
  • Φυλάκιση υπευθύνων
  • Ξαναγράψιμο συντάγματος από τους πολίτες

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Advertisements

Από το διάγγελμα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον ελληνικό λαό όταν προχώρησε σε μονομερή διαγραφή χρέους το 1932: «Το κράτος όταν χρεωκοπεί, δεν είναι υποχρεωτικό να χρεωκοπήσει και ο λαός ή η χώρα. Η Ελλάδα και οποιοσδήποτε λαός που προχωρεί σε χρεωκοπία, δεν είναι υποχρεωτικό ούτε να πεινάσει, ούτε να οδηγηθεί σε αδιέξοδο, ούτε να απειληθεί από τους γείτονες της».

Ξενοφών Ζολώτας (1934): «Η μόνη περίπτωση που μια αθέτηση πληρωμών (προς τους δανειστές) οδηγεί και τον λαό στην πείνα συμβαίνει μόνο μετά από πολιτική επιλογή».

Τα καινούργια δάνεια χρησιμοποιούνται μόνο για να πληρώνουν πανωτόκια. Αν αυτός δεν είναι αρκετός λόγος να χαρακτηριστεί το χρέος, επαχθές, απεχθές και άρα οφείλουμε να το διαγράψουμε τότε τι είναι?

Από τη στιγμή που οι δανειστές αναγνωρίζουν αδυναμία πληρωμής του χρέους και διάθεση να «κουρέψουν» το χρέος (άσχετα με το πώς το κάνουν), γιατί ένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα μονομερώς να πει «εφόσον δεν μπορώ να πληρώσω και μου το αναγνωρίζετε, εγώ κόβω μόνος μου το χρέος»

Υπάρχει μια ρήτρα στο διεθνές δίκαιο που λέγεται state of necessity, δηλαδή κατάσταση ανάγκης. Έτσι το κράτος μπορεί να πει: «Είμαι λόγω έκτακτης ανάγκης σε αδυναμία πληρωμής» και να σταματήσει να πληρώνει. Ναι, το κράτος από κει και μετά θα ήταν εκτός αγορών (διευκρίνιση: αγορών κεφαλαίων και όχι αγορών εμπορευμάτων), αλλά το κράτος θα διατηρούσε την κυριαρχία του και τα ομόλογα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται στο ελληνικό δίκαιο.

Αν διαγράψουμε το χρέος θα μας αποκλείσουν από τις αγορές κεφαλαίου – έτσι κι αλλιώς είμαστε ήδη αποκλεισμένοι από τις αγορές κεφαλαίου. Όμως αυτό δεν μας ενδιαφέρει καθόλου γιατί εφόσον θα έχουμε διαγράψει το χρέος, δεν θα έχουμε καμία ανάγκη να δανειστούμε πλέον, γιατί το ελληνικό κράτος φορολογεί τόσο τους πολίτες του και έχει τόσα έσοδα που είναι αρκετά για να μπορεί να καλύψει τα βασικά του έξοδα (και μέσα σ’ αυτά και οι μισθοί και οι συντάξεις).

Και εφόσον κανένα κράτος δεν τέθηκε ποτέ εκτός αγορών εμπορευμάτων μετά από μονομερή διαγραφή χρέους, μπορούμε άνετα να κλείσουμε διακρατικές συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων (μου δίνεις πετρέλαιο, σου δίνω λάδι) αν έχουμε έλλειψη ρευστότητας (διακρατικές συμφωνίες δεν μπορούμε να κάνουμε τώρα επειδή μας το απαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση).

Ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης αναγνωρίζει ότι η μονομερής διαγραφή των χρεών είναι νόμιμη (σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) επιλογή!

Το «δόγμα Calvo» – H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), ή μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της – οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας! – τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης»  για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης. Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962. Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος.

Στο «δόγμα Calvo» και στην  συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με  την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και  η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα.  Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια.

http://seisaxthia.blogspot.com

Απόφαση ΟΗΕ Απριλίου 2010: «Όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου η πληρωμή του δημόσιου χρέους σε αναγκάζει να υπονομεύσεις ή να κτυπήσεις βασικά ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα του λαού σου, οφείλεις να απορρίψεις το χρέος».

Αν η Ελλάς κάνει μονομερή διαγραφή του χρέους της και σταματήσει να πληρώνει, τότε καταρρέει όλο το σύστημα!!! (Αν αυτό δεν είναι ένα πανίσχυρο διαπραγματευτικό χαρτί τότε τί είναι???)

Μια επιστημονική ανάλυση που έγινε από τρεις θεωρητικούς πολύπλοκων συστημάτων του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης μελέτησε τις διασυνδέσεις μεταξύ 37 εκατομμυρίων εταιρειών και αποκάλυψε ότι 147 εταιρείες κατέχουν το 40% των παγκόσμιων εσόδων ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη!

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες). Από αυτά τα 37 εκατομμύρια ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών. Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές. Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Γιώργος Δελαστίκ http://www.ethnos.gr

Μπίλντερμπεργκ και τριμερής είναι ψιλικατζίδικα μπροστά στην ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ

Η ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΕΝ ΔΩΡΟΔΟΚΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

ΤΟ ΤΟΡ 50

  1. Barcleys plc
  2. Capital Group Companies Inc
  3. FMR Corporation
  4. AXA
  5. State Street Corporation
  6. JP Morgan Chase & Co
  7. Legal and General Group plc
  8. Vanguard Group Inc
  9. UBS AG
  10. Merill Lynch & Co Inc
  11. Wellington Management Co LLP
  12. Deutsche Bank AG
  13. Franklin Resources Inc
  14. Credit Suisse Group
  15. Walton Enterprises LLC
  16. Bank of New York Mellon Corp
  17. Natixis
  18. Goldman Sachs Group Inc
  19. T Rowe Price Group Inc
  20. Leg Mason Inc
  21. Morgan Stanley
  22. Mitsubishi UFJ Financial Group Inc
  23. Northern Trust Corporation
  24. Société Générale
  25. Bank of America Corporation
  26. Lloyds TSB Group plc
  27. Invesco plc
  28. Allianz SE 29. TIAA
  29. Old Mutual Public Limited Company
  30. Aviva plc
  31. Schroders plc
  32. Dodge & Cox
  33. Lehman Brothers Holdings Inc*
  34. Sun Life Financial Inc
  35. Standard Life plc
  36. CNCE
  37. Nomura Holdings Inc
  38. The Depository Trust Company
  39. Massachusetts Mutual Life Insurance
  40. ING Groep NV
  41. Brandes Investment Partners LP
  42. Unicredito Italiano SPA
  43. Deposit Insurance Corporation of Japan
  44. Vereniging Aegon
  45. BNP Paribas
  46. Affiliated Managers Group Inc
  47. Resona Holdings Inc
  48. Capital Group International Inc
  49. China Petrochemical Group Company

* Lehman still existed in the 2007 dataset used

Ο κοινοβουλευτισμός δεν απηχεί τη δημοκρατία

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι για να λύσεις ένα πρόβλημα, για να θεραπεύσεις μιαν αρρώστια, μην καταπολεμάς τα συμπτώματα. Αλλά ούτε και τις αιτίες – γιατί αυτές μπορεί να είναι πάρα πολλές. Αντίθετα, ανάμεσα σε αυτές, ψάξε την πιο σημαντική, τη βασική αιτία, αυτήν που καθορίζει τις άλλες.

Η βασική αιτία λοιπόν από την οποία ξεκινά η κοινωνική αδικία είναι η έλλειψη ελέγχου στην πολιτική εξουσία. Οι κοινωνικές αδικίες υπάρχουν γιατί οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν στην εξουσία. Και η αδυναμία τους αυτή προέρχεται από το σύνταγμα.

  • Το σύνταγμα επιτρέπει στους εκλεγμένους ηγέτες να μην απολογούνται και να μην κινδυνεύουν με καθαίρεση.
  • Δεν διαλέγει ο απλός κόσμος τους υποψηφίους του.
  • Δεν μπορεί ο απλός κόσμος να ξεκινήσει δημοψηφίσματα με δική του πρωτοβουλία.
  • ……….. και άλλα πολλά

Και αυτό γίνεται γιατί αυτοί που γράφουν τα συντάγματα, οι νομοθέτες έχουν προσωπικό συμφέρον να μη δημιουργούν καλά συντάγματα, έτσι ώστε η εξουσία των πολιτών να είναι αποδυναμωμένη. Αυτοί που γράφουν τα συντάγματα είναι συγχρόνως και ελεγκτές και ελεγχόμενοι, είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Δεν είναι κακοί. Απλά υποστηρίζουν τα δικά τους συμφέροντα, υποστηρίζουν τα συμφέροντα των λίγων, όχι όλων.

 Κι εμείς τους αφήνουμε να το κάνουν. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό μας λάθος.

Η καλύτερη δημοκρατίαΣκοπός του συντάγματος είναι βασικά η προστασία από κάθε κατάχρηση εξουσίας. Έτσι λοιπόν αυτοί οι οποίοι πρόκειται να ασκήσουν την εξουσία .. δεν πρέπει να γράφουν οι ίδιοι το σύνταγμα. Γιατί αν το γράψουν θα θεσμοθετήσουν τη δική τους δύναμη και τη δική μας αδυναμία.

Έτσι μην περιμένετε να αποποιηθούν την εξουσία τους. Δεν θα το κάνουν ποτέ. Η λύση δεν θα προέλθει από αυτούς. Η λύση θα προέλθει από εμάς. Πρέπει να τους απαγορέψουμε να γράψουν το σύνταγμα. Εμείς πρέπει να το γράψουμε.

Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν

Στα 200 χρόνια που ίσχυε ο θεσμός της κλήρωσης στην αρχαία Αθήνα (δηλαδή οι πολίτες που καταλάμβαναν δημόσια αξιώματα εκτελεστικής εξουσίας διαλέγονταν στην τύχη), η πολιτεία κυβερνιόταν από φτωχούς … πάντα. Υπήρχαν και πλούσιοι αλλά δεν κυβερνούσαν. Και στο καθεστώς της λεγομένης «αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης», δηλαδή με εκλογές, κυβερνούσαν οι πλούσιοι … πάντα.

Αφού λοιπόν με την κλήρωση η εξουσία ανήκε στους φτωχούς, το 99% και με τις εκλογές η εξουσία ανήκει στους υπέρ-πλούσιους, το 1%, για πόσο ακόμα οι φτωχοί θα υπερασπίζονται τις εκλογές; Είναι αστήρικτο να υποστηρίζουν οι φτωχοί τις εκλογές.

 

Στο βίντεο που ακολουθεί και που αναλύει όλα όσα έχουν γραφτεί πιο πάνω, πρέπει να επιλέξετε ελληνικούς υπότιτλους εσείς οι ίδιοι.

Οι προτάσεις της END για την ιδανική πολιτεία

Βασική προϋπόθεση για να γίνει μετάβαση σε εθνικό νόμισμα είναι να έχει γίνει διαγραφή του χρέους. Αν γίνει μετάβαση χωρίς να έχει γίνει διαγραφή του χρέους απλά επιδεινώνεται η όλη κατάσταση.

Το δεύτερο βασικό ζήτημα είναι ότι η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα δεν είναι από μόνη της λύση, είναι απλά αφετηρία για να βρεθεί η λύση. Το εθνικό νόμισμα είναι απλά ένα εργαλείο, ένα σημαντικό όμως εργαλείο που επιτρέπει να πάρει ο λαός την οικονομία στα χέρια του και να βάλει μπρος πραγματική παραγωγική πολιτική.

Η πρώτη φορά που τέθηκε το ζήτημα αν μια οικονομία μπορεί να επιβιώσει χωρίς εθνικό νόμισμα (κρατικό νόμισμα, δηλαδή το κράτος να εκδίδει το νόμισμα και όχι ιδιωτικές εταιρείες) ήταν το 1790 όταν ο πατριάρχης του οίκου Ρότσιλντ στις ΗΠΑ έλεγε «δώστε μου το δικαίωμα να κόψω νόμισμα και σας χαρίζω το δικαίωμα να φτιάχνετε νόμους». Με το ευρώ δώσαμε ακριβώς αυτό το δικαίωμα στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες να κόβουν νόμισμα από αέρα μόνες τους.

Η οικονομική επιστήμη έχει ελάχιστα θέσφατα. Ένα από αυτά είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να αναταχτεί μια οικονομία αν δεν έχει τα κατάλληλα εργαλεία, δηλαδή τα εργαλεία μακροοικονομικής πολιτικής και το πρώτο και κυριότερο από αυτά είναι το κρατικό νόμισμα.

Αν γίνει διαγραφή χρέους χωρίς επαναφορά σε εθνικό νόμισμα το πρώτο πράγμα που θα κάνουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν τη δυνατότητα να τυπώνουν χρήμα είναι να κλείσουν στην Ελλάδα την ρευστότητα – γιατί αυτοί το φτιάχνουν, αυτοί το παρέχουν, αυτοί έχουν και δικαίωμα να το κόψουν άμα θέλουν. Άρα αναγκαστικά μετά τη διαγραφή χρέους πρέπει να γίνει επαναφορά σε εθνικό νόμισμα.

Το εθνικό νόμισμα δεν είναι απαραίτητο ότι θα υποτιμηθεί. Τρεις παράγοντες επιδρούν στην αξία του νομίσματος: το δημοσιονομικό έλλειμμα, το εξωτερικό έλλειμμα και η δυναμική της ελληνικής οικονομίας. Αν λοιπόν με έναν περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος δημιουρηθεί μια δυναμική στην ελληνική οικονομία με διακρατικές συμφωνίες, κρατικές επιχορηγήσεις σε ελληνικές επιχειρήσεις έως και στο 100% και πραγματική παραγωγική πολιτική το εθνικό νόμισμα θα αυξάνει την αξία του στο πέρασμα του χρόνου.

Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι το νέο πολιτικό σύστημα (που θα πηγάζει από το λαό και θα προχωρήσει σε διαγραφή χρέους και μετάβαση σε εθνικο νόμισμα) να εθνικοποίησει την Τράπεζα της Ελλάδος (η οποία είναι ιδιωτική) και των οκτώ μεγαλύτερων τραπεζών, έτσι ώστε να πάρει το κράτος στα χέρια του την κίνηση κεφαλαίων και να διασφαλίσει τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών. Γιατί τότε θα πει την αλήθεια στον ελληνικό λαο: «Σας φάγανε τα λεφτά. Οι ελληνικές καταθέσεις που υποτίθεται υπήρχαν στις ελληνικές τράπεζες πλέον δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό μεταβαίνουμε σε εθνικό νόμισμα για να εγγυηθούμε την αποκατάσταση των καταθέσεων σας και την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας. Γι’ αυτό παίρνουμε τις τράπεζες στα χέρια μας και επειδή θα ακολουθήσουμε πολιτικής ανάπτυξης και όχι πολιτική υποτίμησης, εγγυόμαστε ότι θα πάρετε τα λεφτά σας στο ακέραιο».

Για τον έλεγχο του εμπορικού ελλείμματος απαιτούνται τρεις πολιτικές:

  1. Ανάλογα με την διάρθρωση του εμπορικού ελλείμματος, περιορισμός των εισαγωγών εκείνων που δεν είναι απαραίτητες (για παράδειγμα δεν θα εισάγονται λεμόνια όταν έχουμε περίσσεια λεμονιών τα οποία σαπίζουν και πετιούνται).
  2. Σπάσιμο μονοπωλείων που ελέγουν το εσωτερικό εμπόριο πουλώντας σε ψηλές τιμές, όπως είναι τα διϋλιστήρια τα οποία στην τιμή διύλισης ενσωματώνουν τιμή πετρελαίου κατά 20% ακριβότερη από το χρηματιστήριο. Αν λοιπόν εθνικοποιηθούν τα διϋλιστήρια αυτόματα θα πέσει 20% η τιμή της εισαγωγής της βενζίνης.
  3. Διακρατικές συμφωνίες, δηλαδή ανοίγουμε αλληλόχρεους λογαριασμούς όπου παίρνουμε καύσιμο από μια χώρα και τους δίνουμε (αν δεν έχουμε άμεσα, όταν στο άμεσο μέλλον έχουμε ότι προϊόν έχουμε. Και η χώρα έχει πολλά προϊόντα για να μπορέσει να πετύχει διακρατικές συμφωνίες. Πρώτο και κυριότερο είναι ο ορυκτός πλούτος. Όχι οι γενικές και αόριστες εικασίες, αλλά ο πιστοποιημένος από το ΙΓΜΕ – και είναι πραγματικά τεράστιος ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδος.

Σε αντίθεση με όλους τους καταστροφολόγους για το εθνικό νόμισμα, η ομάδα αυτών που υποστηρίζουν ότι το εθνικό νόμισμα είναι η σωτηρία, έχει παράγει μελέτες στο παρελθόν. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα απεγκλωβισμού από σκληρό νόμισμα. Η πρώτη φορά ήταν μετά τη χρεωκοπεία του 1893 από το χρυσό φράγκο επειδή ήμασταν στην Λατινική Ένωση. Η δεύτερη φορά ήταν μετά τη χρεωκοπεία του 1932 από τη χρυσή λίρα στερλίνα. Και η τρίτη φορά ήταν μετά την απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή.

Κατά το χρονικό λοιπόν αυτο διάστημα μετά την κατοχή εκπονήθηκαν μελέτες από οικονομολόγους οι οποίοι ήταν διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης και αντίληψης, όλες όμως συμφωνούσαν στην ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με εθνικό νόμισμα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 6 μηνών, αρκεί το κράτος να επένδυε (όπως έλεγε ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος) στην ζωντανή εργασία και έτσι να γίνει αυτό που προγραμμάτιζε η επιστημονική διανόηση επί Μπάτση. Το βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση (Η βαρειά βιομηχανία της Ελλάδος) δεν ήταν αποκύημα της επιστημονικής διανόησης μόνο του ιδίου του Μπάτση, αλλά ήταν αποτέλεσμα της δουλειάς που έκανε ένα μεγάλο κίνημα της επιστημονικής διανόησης τότε στην Ελλάδα που λεγότανε «Επιστήμη Ανασυγκρότηση» (ΕΠΑΝ) και που είχε στόχο την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας στην κατεστραμμένη Ελλάδα του πολέμου.

Ανάκτηση της οικονομίας χωρίς εθνικό νόμισμα δεν μπορεί να γίνει. Η μάχη απέναντι στο εθνικό νόμισμα δεν είναι οικονομική. Απλά προσπαθούνε να σε πείσουνε ότι σαν χώρα, σαν λαός είσαι ανίκανος με ίδιες δυνάμεις να σηκωθείς όρθιος και να περπατήσεις. Θέλεις οπωσδήποτε πατερίτσες, νταβατζήδες και προστάτες για να προχωρήσεις. Εκεί παίζεται το παιχνίδι.

Αν η έκδοση χρήματος πάει σε επενδύσεις παραγωγικές που αυξάνουν την απασχόληση και τα εισοδήματα, τότε αυτό το χρήμα δεν είναι πληθωριστικό. Έχει αντίκρυσμα και χρήμα που έχει αντίκρυσμα δεν είναι πληθωριστικό. Πληθωριστικό είναι το χρήμα που καλύπτει μάυρες τρύπες.

Η οικονομική θεωρία λέει ότι ο βασικος στόχος δεν είναι η υποτιμητική τάση του νομίσματος, αλλά η σταθεροποίηση. Και η σταθεροποίηση γίνεται με συγκεκριμένες ενέργειες παραγωγικής πολιτικής. Δεν πας σε εθνικό νόμισμα για να τα αφήσεις όλα ίδια. Πας για να μπορέσεις να τα αλλάξεις (γιατί αλλιώς δεν μπορείς). Όπως ακριβώς το έχει πετύχει η Νορβηγία με το δικό της εθνικό νόμισμα, η οποία δεν έχει καν οικονομική κρίση. Γιατί; Γιατί έχει ένα ισχυρά παρεμβατικό κράτος που υποστηρίζει τα συμφέροντα των πολιτών της. Η Νορβηγία έχει 780.000 δημοσίους υπαλλήλους (με πληθυσμό 5 εκατομμυρίων), δηλαδή όσους δημοσίους υπαλλήλους έχει και η Ελλάδα (η οποία έχει πληθυσμό 10 εκατομμυρίων) – με μια διαφορά όμως, στους δημοσίους υπαλλήλους της Ελλάδος μετριούνται και οι ιερείς και το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων (που στην Νορβηγία δεν υπάρχουν). Ο Νορβηγός πολίτης είναι ο πιο ελαφρά φορολογούμενος πολίτης γιατί το κράτος παράγει εισόδημα και έτσι δεν χρειάζεται να φορολογεί τους πολίτες του.

Γιατί στην Ελλάδα δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο; Βεβαίως δεν έχουμε τα πετρέλαια της Νορβηγίας, αλλά έχουμε πετρώματα και ορυκτό πλούτο ισάξιας ίσως και μεγαλύτερης αξίας με τα πετρέλαια της Νορβηγίας, όπως και αγροτικά προϊόντα τα οποία στην παγκόσμα αγορά πωλούνται σαν χρυσάφι.

Η οικονομική θεωρία από την εποχή του Άνταμ Σμιθ, ο οποίος είναι ένας από τους πατέρες των οικονομικών και του φιλελευθερισμού, λέει ότι το εθνικό νόμισμα είναι στην ουσία η επινόηση των αδύναμων εθνικών οικονομιών για να ανακτήσουν τον έλεγχο της οικονομίας έναντι των ισχυρών οικονομιών.

Το εθνικό νόμισμα είναι η μόνη μας ελπίδα. Ο πολύ παραστατικός Ανδρέας Αθηναίος (καθηγητής οικονομικών, περιφερειακής ανάπτυξης και γεωπολιτικής σε αμερικανικά πανεπιστήμια, βραβευμένος με το αριστείο διδασκαλείας Λίντμπαχ και πρώην νομάρχης Ρεθύμνου και Θεσπρωτίας) λέει τα πράματα με τ’ όνομα τους, τόσο απλά ακόμα και για τους πιο κακόπιστους!!!

Το τύπωμα χρήματος δεν είναι πάντα πληθωριστικό.

Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία ποιο πολιτικό σύστημα θα κάνει την επαναφορά σε εθνικό νόμισμα, η συμμορία του ευρώ που έχει στόχο να λεηλατήσει τον λαό και τη γη της Ελλάδος ή ένα πολιτικό σύστημα βγαλμένο μέσα από το λαό για να υποστηρίξει τα συμφέροντα του λαού.

Παραγωγική πολιτική με τον πλούσιο ορυκτό πλούτο της Ελλάδος

Με τη Συνταχτική Πράξη υπ’ αρίθμ. 6 της 20.1.1945 της κυβέρνησης Πλαστήρα, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», συγκροτήθηκε το Ειδικό Δικαστήριο και το Κατηγορητήριο που δίκασε και καταδίκασε τους δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και τα τσιράκια τους. Στην Αιτιολογική Έκθεση αυτής της Συνταχτικής Πράξης αναφέρεται ότι και «μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου». Με άλλα λόγια, και μόνο η συγκρότηση κυβέρνησης υπό τις εντολές ξένων δυνάμεων και προς διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων εναντίον της χώρας και του λαού της, θεωρείται πράξη δωσιλογισμού και εθνικής προδοσίας χωρίς καν να χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη δόλου ή προθέσεων.

http://seisaxthia.blogspot.com

H δίκη του 1945
Για την ιστορία, θα πρέπει να πούμε ότι, με βάση την πιο πάνω Συνταχτική Πράξη, συγκροτήθηκε τελικά το Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε του δωσίλογους της ναζιστικής κατοχής. Η δίκη τους διήρκεσε από την 21η Φεβρουαρίου 1945 έως την 31η Μαΐου ίδιου έτους, οπότε και εκδόθηκε η σχετική απόφαση «περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού». Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου κηρύσσει ένοχους τους παρακάτω για το συγκεκριμένο αδίκημα: «1) Γ. Τσολάκογλου, 2) Κ. Λογοθετόπουλον, 3) Ι. Ράλλην, 4) Π. Δεμέστιχαν, 5) Δ. Πολύζον, 6) Σ. Γκοτζαμάνην, 7) Ἕκτορα Τσιρονίκον καί 8) Ι. Πασσαδακήν τοῦ ὅτι ἐν Ἀθήναις καί κατά τάς κατωτέρω ἀναφερόμενας χρονολογίας, καθ’ ἄς οἱ μέν τρεῖς πρῶτοι ἤσαν Πρωθυπουργοί, οἱ δέ λοιποί Ὑπουργοί καί διακεκριμένως ἕκαστος τούτων ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος». Καταδικάστηκαν, δηλαδή, γιατί λειτούργησαν ως όργανα των κατακτητών, προωθώντας το έργο τους και προκαλώντας την ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό.
http://seisaxthia.blogspot.com

Στη ζωή παίρνεις αυτό που διεκδικείς και όχι πάντα αυτό που «αξίζεις»

Μυρίζει εμφύλιος?

Η απομυθοποίηση των μύθων αριστεράς – δεξιάς

Ο διαχωρισμός αριστεροί δεξιοί να κοπεί μαχαίρι

Υπόδειγμα η ενότητα του λαού του Ιράν

Υπόδειγμα επίσης ο λαός της Ισλανδίας

https://hellascitizen.wordpress.com/2012/01/26/island/

Παραδείγματα και από τους λαούς της Ιταλίας, του Βελγίου, της Γαλλίας και της Πορτογαλλίας

Χρειάζεται κινητοποίηση και οργάνωση από τα κάτω προς τα πάνω

Χρειάζεται να φουντώσει και να πιέσει ο απλός κόσμος

Επόμενη σελίδα: »